U bent hier

Het verhaal van Karel

Als ik kijk naar wat ik doe binnen het bedrijf dan moet ik besluiten dat ik een onnozelaar ben. Op de andere site hebben ze voor gelijkaardig werk als dat van mij een team van 15 man ter beschikking, terwijl ik veel dingen alleen doe. Maar ik vind dat wel prima, want ik wil niet overkomen als ‘de uitslover’ van een team. Als iedereen dezelfde job doet, moet er toch een norm zijn waaraan moet worden voldaan, dan wordt het moeilijk voor mij en moet ik oppassen. Ik kan niet anders dan ‘heel hard’ werken, dus is het goed dat ik alleen ben, ik ben toch niet zo sociaal.

(Hoog)begaafde personen hebben een sterke wil om zelfstandig te werken en wanneer de motivatie goed zit kunnen ze bergen werk verzetten. Het wordt een probleem als ze zo’n inzet als norm nemen en dezelfde inzet ook verwachten of opleggen aan collega’s en leidinggevenden. Karel beseft dit en verkiest alleen te werken, zodat er geen conflict kan ontstaan tussen hem en zijn collega’s.

Waar ik nu werk doe ik alles zelf van het begin tot het einde. Dat is de enige manier om zeker te zijn dat alles foutloos verloopt. Ik bouw voor mezelf ook controles in, om zeker te zijn dat ik geen fout maak. Ik maak daar weer een sport van, om op geen enkele fout betrapt te kunnen worden. Ik kan die controle heel moeilijk loslaten.  Ik probeer zoveel mogelijk om de stalen zelf te nemen, omdat ik dan weet dat ze genomen zijn volgens de juiste regels. Ik heb het al meegemaakt dat ze een staal op een foute manier hebben genomen. Als ik het zelf doe, kan ik met een gerust hart zeggen dat alles gedaan is zoals het moet. De wetgeving schrijft dat op die manier voor, en zo doe ik het ook. Ik ben daar heel streng in. Ik begrijp heel goed waarom die wetgeving zo streng is. Het gaat tenslotte over de gezondheid van onze kinderen, daar speel je niet mee. Ze moeten mij niet komen vragen om resultaten van stalen te verdoezelen. Daar doe ik niet aan mee. De wetgever heeft duidelijke richtlijnen gegeven en die moeten gevolgd worden.

Karel legt de lat zo hoog dat hij enkel zichzelf vertrouwt. Hij vindt het heel moeilijk om de controle los te laten. Zijn eigen werkdruk en verantwoordelijkheid nemen hierdoor toe. Tegelijkertijd is Karel heel strikt in het navolgen van regels. (Hoog)begaafden hebben vaak moeite met regels waar ze het nut niet van inzien. Regels die echter een nut en een duidelijk doel hebben worden onvoorwaardelijk doorgevoerd.

De eerste keer dat ik merkte dat ik het slachtoffer van mijn eigen succes werd was in mijn jaren als chauffeur. Ik mocht van mijn baas geen ander werk doen, want dan was hij zijn beste chauffeur kwijt. Ik reed met een oplegger en ik vond het een uitdaging om zonder kleerscheuren door het kleinste poortje te geraken. Ik bedacht ook originele oplossingen om de ladingen op een snelle en efficiënte manier op de gekste leverplaatsen te krijgen. Ik maakte er echt een sport van. Ik zocht mijn eigen systeem. In het begin was dat zoeken. Je moet het allemaal nog leren, je weg zoeken. De eerste 3 jaren doe je niets anders dan paaltjes, brievenbussen en omheiningen omver rijden. Al doende krijg je ervaring en op den duur ben je een doorwinterde chauffeur. Na 10 jaar leverde ik nog altijd aan dezelfde klanten, bij dezelfde persoon. Mijn leverbons waren netjes gesorteerd en aan elkaar geniet. De leverbons van mijn collega’s waren een hoop rommel die ze bijna letterlijk op de bureau smeten, blij dat ze er vanaf waren. Ik streef er altijd naar om het ultieme te bereiken, maar als je dat bereikt hebt, dan heb je het gezien.

Karel vertelt op een duidelijk manier hoe hij in zijn werk zelf de uitdaging zoekt. Zijn perfectionisme drijft hem er toe om zijn werk tot in de puntjes af te werken. Hij maakt er letterlijk een sport van om op de moeilijkste plaatsen foutloos te kunnen leveren, en om administratief al zijn zaken op orde te hebben. Karel legt voor zichzelf de lat hoog, maar zijn doelen zijn haalbaar en realistisch waardoor hij zijn werk optimaal en succesvol kan volbrengen.

Bij mijn eerste job ben ik weggegaan omdat ze mij hadden beloofd dat ik naast maga­­zijnier ook chauffeur zou mogen zijn. Na 3 maanden had ik nog geen vrachtwagen gezien, toen ben ik vertrokken.

(Hoog)begaafde personen dragen een groot rechtvaardigheidsgevoel met zich mee. Een afspraak  is een afspraak. (Hoog)begaafden zullen deze afspraak zelf naleven en verwachten dit ook van anderen. Karel reageert hier heel rigide op de niet nagekomen afspraak en vertrekt.

Bij mijn vorige job ben ik weggegaan omdat een collega het niet fair speelde. Mijn toenmalige baas zag dat niet. Die zag vooral iemand die lang aanwezig was ook al voerde mijn collega in wezen niets uit. Ik was degene die om 4 uur naar huis ging, dus hij had geen oren naar mijn opmerkingen. Toen hoefde het voor mij niet meer.

Ook hier botst Karel met het rechtvaardigheidsgevoel. (Hoog)begaafden hebben een hekel aan vriendjespolitiek en netwerken, en doorprikken collega’s en leidinggevenden die hier gevoelig voor zijn meteen. Opnieuw reageert Karel heel rigide met een situatie die niet strookt met zijn rechtvaardigheid en vertrekt.

Ik communiceer moeilijk. Anderen zijn meestal verbaal sterker, maar ik heb niet het gevoel dat ze het ook beter weten. Integendeel, ik voorzie vaak al een aantal zaken op voorhand en stel dan mijn eisen bij aan hetgeen ik denk dat ik kan verwachten. Ik hou dus al rekening met het resultaat dat ik voorzie. Dat schept vaak verwarring bij anderen.

Karel legt op een mooie manier uit hoe zijn divergente manier van denken invloed heeft op zijn communicatie. Hij voorziet een aantal zaken al op voorhand, maar is niet zo goed in het verwoorden van zijn denkstappen, waardoor hij moeite heeft om zijn inzichten aan collega’s en leidinggevenden duidelijk te maken.

Mijn grote pijnpunt is studeren. Dat lukt echt niet. Er ligt nog een hele wereld om te leren kennen, maar het lukt mij niet. Dat is heel frustrerend. Ik kan niet studeren. Ik leer al doende. Op mijn werk heb ik die frustratie niet, omdat ik de vaardigheden onderweg oppik. Ik pik heel gemakkelijk dingen op. Ik wil altijd veel meer doen dan ik uiteindelijk bereik. Ik koop een boek om te leren programmeren, maar na een paar bladzijden heb ik er geen geduld meer voor. Ik wil al jaren gaan bijstuderen, maar ja…

Een mooi voorbeeld van de niet te stillen leerhonger van (hoog)begaafde personen. Alles is interessant en geweldig om te weten. Keuzes maken wordt moeilijk. Daarnaast heeft Karel nooit geleerd dat studeren tijd vergt. Hij leert al doende en pikt onderweg en gaandeweg de vaardigheden op die hij nodig heeft.