U bent hier

Veerle - over faalangst

Al 10 jaar werk ik voor een groot Amerikaans concern. In die 10 jaar werden mij al heel veel kansen geboden die ik telkens met beide handen heb gegrepen. De uitdagende projecten regen zich aan elkaar. Hoe complexer hoe liever.

Onlangs ben ik opnieuw van functie veranderd. Het was tijd voor een nieuwe uitdaging. Helemaal van nul beginnen, het roer volledig omgooien, daar hou ik wel van. Of toch niet helemaal...

Niemand weet dat er een beestje met mij meegaat dat twijfel zaait en dat zorgt dat ik nooit ontspannen kan werken: mijn eeuwige metgezel: FAALANGST!

De verwachtingen zijn mega hoog gespannen. … SLIK.

Mijn baas heeft het volste vertrouwen in mij. … SLIK.

‘Jij zorgt er wel voor dat je snel ingewerkt bent, we geven je al dadelijk de verantwoordelijkheid over 4 lopende projecten.’ … SLIK.

Ik probeer nog te protesteren. ‘Ik ken niets van die materie, moet ik niet eerst grondig opgeleid worden?’. Het protest verdwijnt in het niets.

De druk begint mij al te verpletteren en ik ben nog niet begonnen!

Vol goede moed begin ik er aan. Ik word geïntroduceerd in een internationaal team van 20 personen waar ik een bepaalde expertfunctie te vervullen heb. Ik presenteer me schijnbaar vol zelfvertrouwen aan mijn nieuwe teamleden, maar vanbinnen knaagt de angst. Ik hoop dat ze me geen moeilijke vragen stellen.

Wishful thinking. Na een paar dagen rollen de eerste vragen binnen. Ik worstel er mij door. Ik vind de materie complex. Voor de eerste keer sinds ik bij dit bedrijf werk, geeft me dat geen goed gevoel. Te veel regeltjes en te veel rigide processen geven weinig ruimte voor creativiteit. Het voelt alsof ik in een dwangbuis zit.

Op een vrijdagmorgen krijg ik per mail opnieuw een vraag waar dezelfde dag nog moet op geantwoord worden. Het is gelukkig een eenvoudige vraag. Oef! Dit weet zelfs het kleinste kind. Opgelucht begin ik mijn antwoord te formuleren. Maar dan slaat de twijfel toe. Dit antwoord is zo eenvoudig, dat is niet mogelijk! Als het antwoord zo eenvoudig is, zouden mijn ervaren teamleden mij deze vraag nooit stellen. Hier moet een addertje onder het gras zitten!

Verwoed begin ik talloze bedrijfsprocedures uit te spitten. De ene procedure na de andere gaat door mijn handen. Voor ik het weet zijn we uren verder. Ik ben helemaal in paniek. Het angstzweet breekt me uit. Ik raak volkomen geblokkeerd. In de plaats van het simpel antwoord zie ik ondertussen al duizend problemen voor me. Ik durf niemand te contacteren, uit angst om incompetent over te komen. Ik ben toch de zogenaamde expert.

Waarom ben ik in godsnaam aan deze job begonnen?

Maar dan daagt er mij iets. Via mijn zoontje ben ik bij Exentra vzw (het vroegere CBO-Antwerpen) terecht gekomen en heb ik het boek “Hoogbegaafd. Als je kind (g)een Einstein is” van Tessa Kieboom gelezen. Een hele openbaring! In het boek wordt uitgelegd waarom hoogbegaafde kinderen vaak niet durven antwoorden op de eenvoudige vraag: ‘Hoeveel poten heeft een hond?’. Enerzijds omdat ze veel te ver nadenken, anderzijds omdat ze denken dat het een strikvraag is. Zit ik hier met een gelijkaardig probleem? Zijn het mijn eigen complexe denkpatronen die met mij aan de haal zijn gegaan?

Na vele uren van stress en twijfel besluit ik om het erop te wagen. Ik ga mijn eerste intuïtieve gevoel volgen en een ‘simpel’ antwoord terugsturen op de zogenaamde simpele vraag.

Nog even twijfel ik: wat als het antwoord fout is? Heeft mijn reputatie dan een deuk opgelopen?

Ach ja, dan is het maar zo. Ik doe het toch: SEND!

OEF, de email is weg, het is ondertussen al laat in de namiddag. Ik ben doodop. Nu maar hopen dat het goed zal aflopen.

Amper 10 minuten later loopt het antwoord al binnen: ‘Hoi, hartelijk bedankt voor je antwoord. Het is precies wat wij ook al dachten, maar we wilden het voor de zekerheid toch nog even met jou aftoetsen’. Groetjes, xxx.

Uren van stress en onzekerheid en het antwoord was inderdaad zo eenvoudig als het leek. Het was gewoon een simpel antwoord op een simpele vraag.

Ondertussen zijn we zes maanden verder en voel ik me al heel wat meer op mijn gemak in mijn nieuwe job. Ik voel nog steeds lichte paniek opkomen als er een nieuwe vraag binnenrolt, maar iedere keer denk ik dan weer aan ‘de hond met de 4 poten’ en probeer ik mijn antwoorden niet te ver te zoeken. Tot nu toe zijn er nog geen klachten geweest en heb ik alleen maar positieve feedback gekregen van mijn baas op mijn jaarlijkse beoordeling.

Niemand merkt iets aan mij. Naar de buitenwereld kom ik schijnbaar heel zelfzeker over, maar vanbinnen knaagt dat venijnig beestje, mijn eeuwige metgezel ‘faalangst’.