U bent hier

Een hoog IQ maar een laag EQ

Het blijkt algemeen aangenomen dat het moeilijk communiceren is met (hoog)begaafde personen.

Ze leggen moeilijk contacten, zijn ‘einzelgängers’, nerds, kortom mensen waar je niet mee praten wil. Ze worden beschouwd als verwaand, moeilijk, eigenzinnig. Ze leggen andere verbanden, zien mogelijke moeilijkheden, lijken daardoor alle veranderingen negatief te beoordelen en krijgen daardoor al snel de naam van oncoöperatief en/of systematisch pessimistisch en negatief mee.

Net als bij alle mensen kan je niet alle (hoog)begaafde personen over dezelfde kam scheren. De ene persoon heeft al wat meer empathie in zich dan de andere. De (hoog)begaafdheid vergroot in vele opzichten de karakterkenmerken van een persoon. Is iemand van natuur uit minder empathisch, dan wordt dat door de (hoog)begaafdheid extra in de verf gezet.

 

Als een (hoog)begaafd persoon op de werkvloer zijn standpunt probeert duidelijk te maken, dan gebeurt dit vaak fel en hevig. Hij merkt namelijk op (bewust of onbewust) dat zijn denkpatroon anders is, en wil gewoon heel graag dat de anderen mee zijn in zijn denken. Bijkomend legt hij vaak zowel voor zichzelf als voor anderen de lat erg hoog, en verwacht van de hele wereld dezelfde mate van perfectionisme, inzet en betrokkenheid. Hij begrijpt niet dat anderen er in de meeste gevallen niet zo over denken en zijn denk- en belevingswereld niet begrijpen. Daardoor botst hij vaak met collega’s en leidinggevenden. Er ontstaat een Babylonische spraakverwarring en de frustraties die gepaard gaan met het gevoel van isolement kunnen er voor zorgen dat de (hoog)begaafde persoon al snel zijn empatische limiet bereikt. Het gevoel van niet begrepen te worden leeft langs beide kanten.